Het is al te gemakkelijk te beweren dat je als fotograaf ‘maar wat doet', zonder je bezig te houden met het waarom, of met de diepere betekenis van de foto’s die je maakt. Tot op zekere hoogte geldt dat echter toch voor mij; ik maak de foto’s die ik mooi vind, of dat nu vrij werk betreft of werk in opdracht. Ik beweer weleens dat ik alle foto’s voor mijzelf maak!

 

Dat is natuurlijk niet helemaal waar, ik exposeer ze immers en wil ze dus graag aan anderen laten zien. Wat ik ermee bedoel is dat ik geen trends volg, of bewust meega met de heersende mode, dat ik me niet afvraag wat een ander ervan vindt. Toch laat ook ik mij inspireren door fotografen die op een andere en misschien duidelijker manier experimenteren en zo op zoek zijn naar ‘de’ foto.

 

Je zou kunnen beweren dat ik een ouderwetse fotograaf ben hoewel ik op mijn manier wel degelijk experimenteer en geniet van de mogelijkheden van moderne, digitale fotografie. Toch is het zo dat de meeste van mijn foto’s ontstonden op het moment dat ik op de knop drukte en niet achteraf, op de computer. Die gebruik ik vooral om het beeld dat ik in mijn hoofd had te vervolmaken, zoals dat vroeger in de donkere kamer gebeurde. Ik fotografeer dus niet op een essentieel andere manier dan in het analoge tijdperk. Overigens mag iedereen op mijn foto’s het etiket plakken dat passend lijkt.